Hikayeler Oku 8 Şubat 2026

Gökyüzünün Yüreğine Düşen Mendil Hikayesi

Gökyüzünün Yüreğine Düşen Mendil Hikayesi ile alakalı yazımızın içeriğinde, derlemiş olduğumuz gökyüzünün yüreğine düşen mendil hikayesi bulabilir, paylaşabilirsiniz.

Gökyüzünün Yüreğine Düşen Mendil Hikayesi Oku

Çok uzaklarda, haritaların bile çizmekten vazgeçtiği bir vadide, bulutların yere değdiği bir köy vardı. O köyde herkes birbirine benzerdi; aynı renkte saçlar, aynı tonda gülüşler, aynı saatte uyanıp aynı saatte uyurlardı. Ama bir tek çocuk farklıydı: adı Lirra’ydı. Lirra’nın gözleri gece gökyüzünden çalınmış gibiydi; içinde minik minik yıldızlar dönüyordu. Anneleri ona “Sakın o gözlerle çok yukarı bakma, bir gün bulutlar seni kıskanır” derdi. Ama Lirra dinlemezdi. Her akşamüstü, köyün en yüksek kayasının üzerine tırmanır, sırtını soğuk taşa yaslar ve gökyüzüne bakardı. Bakarken de hep aynı şeyi mırıldanırdı: “Bir şey eksik… ama ne?”

Bir sonbahar akşamı, rüzgâr ansızın huysuzlandı. Normalde usul usul esen meltem, birdenbire öfkeli bir şarkı söylemeye başladı. Dallar kırıldı, yapraklar havada dans ederken yönlerini şaşırdı. Lirra kayanın üzerinde otururken bir şey gördü: gökyüzünde kocaman, dantel gibi ince bir mendil sallanıyordu. Beyaz değildi, gri de değildi; sanki bütün renkler birbirine karışıp sonra vazgeçmiş gibi, soluk ama derin bir tondaydı. Mendil yavaşça alçaldı, Lirra’nın kucağına kondu.

Dokunduğu anda Lirra’nın parmakları üşüdü, ama üşüme güzel bir üşümeydi; içinde bir şarkı taşıyan üşüme. Mendili açtığında içinde tek bir kelime yazılıydı, ama o kelimeyi okurken Lirra’nın dudakları titredi: “Unutulmuşluk” O andan itibaren her şey değişti. Ertesi sabah köydekiler uyandığında Lirra yoktu. Yatağı bozulmamış, yastığı hâlâ kabarmış, üstünde sadece o mendil duruyordu. Anneleri mendili kokladı; içinde çocukluğunun kokusu vardı, ama bir yerlerden tanıdık olmayan bir koku daha… sanki hiç yaşanmamış bir yağmurun kokusu.

İçeride Kocaman Bir Bahçe Vardı Ama Çiçekler Açmıyordu

Lirra ise çoktan gökyüzüne yükselmişti. Ama bildiğimiz gibi değildi bu yükseliş. Kanatları yoktu, roketi yoktu. Sadece mendili tutuyordu ve mendil onu çekiyordu. Her kat bulut geçtiğinde mendil biraz daha ağırlaşıyor, Lirra’nın omuzları biraz daha düşüyordu. En sonunda, bulutların da üstünde, gökyüzünün tavanına yapışmış, tozlu ve unutulmuş bir kapıya geldi. Kapı tahtadan değildi. Rüyaların kırık parçalarından yapılmıştı. Lirra mendili kapının tokmağına sardı. Mendil birden parladı, kapı gıcırdayarak açıldı. İçeride… hiçbir şey yok gibi görünüyordu. Ama Lirra biliyordu ki “hiçbir şey” diye bir şey yoktur. Sadece yeterince bakılmamış şeyler vardır. Adım attı.

İçeride kocaman bir bahçe vardı, ama çiçekler açmıyordu. Dallar meyve vermiyordu. Kelebekler uçmuyordu. Her şey donmuş gibiydi, ama donmuşluk soğuk değil, yalnızlıktandı. Orada, bahçenin tam ortasında, upuzun sakallı, gözleri kapalı bir ihtiyar oturuyordu. Kucağında binlerce mendil vardı; bazıları yırtık, bazıları leke içinde, bazıları ise yeni gibi tertemiz ama kullanılmamış. İhtiyar gözlerini açmadan konuştu: “Hoş geldin küçük yıldız-göz. Aradığın şeyi bulmaya mı geldin, yoksa unuttuğun bir şeyi geri vermeye mi?”

Lirra duraksadı. Sonra mendili ihtiyara uzattı. “Bu mendil sizin miydi?” İhtiyar gülümsedi, ama gülümsemesi hüzünlüydü. “Benim değildi. Ben sadece saklıyorum. Gökyüzü her gün birilerini unutur. Onlar da gökyüzünü unutur. Mendiller işte o unutulmuşlukların izi. Kimisi ağlar da bırakır, kimisi sever de düşürür, kimisi korkar da saklar. Ben toplarım. Çünkü unutulmak… çok ağır bir yüktür.”

Lirra etrafına baktı. Bahçedeki her donmuş çiçeğin, her hareketsiz dalın aslında bir mendile dönüştüğünü fark etti. Hepsi birinin unutulmuş duygusuydu. “Peki ben neden buradayım?” diye sordu Lirra, sesi titreyerek. İhtiyar ilk kez gözlerini açtı. Gözleri yoktu aslında; sadece iki derin, yıldız dolu çukur vardı. “Çünkü sen unutulmadın. Ama unutulmaktan korkuyorsun. O korku seni buraya getirdi. Ve şimdi karar senin: Ya bu bahçede kalıp bütün unutulmuşlukları saklayacaksın, ya da mendilini alıp geri döneceksin… ama bu sefer gökyüzünü unutmayacaksın.”

Lirra Mendili Gökyüzüne Bıraktı

Gökyüzünün Yüreğine Düşen Mendil Hikaye Oku

Lirra uzun uzun düşündü. Sonra mendili aldı, sıkıca yumruk yaptı ve ihtiyara sarıldı. İhtiyar şaşırdı; kimse ona yıllardır sarılmamıştı. “Ben dönüyorum” dedi Lirra. “Ama seni de götürüyorum. Bahçeni de. Çiçeklerini de. Hepinizi köyüme götüreceğim. Unutulmuşluk diye bir şey kalmayacak. Çünkü biz birbirimizi göreceğiz. Her gün.” İhtiyar önce sustu. Sonra yavaşça ayağa kalktı. Bütün mendiller birden havalandı, bahçe canlandı, çiçekler titreyerek açtı, kelebekler kanat çırptı.

Ve Lirra mendili gökyüzüne bıraktı. Mendil yükselirken renk değiştirdi; önce griydi, sonra mavi, sonra altın, en sonunda da… tıpkı Lirra’nın gözleri gibi yıldızlarla doldu. Ertesi sabah köydekiler uyandığında gökyüzü her zamankinden farklıydı. Bulutlar mendil şeklindeydi. Ve her mendilin içinde minik bir yıldız yanıp sönüyordu. Lirra yatağında uyuyordu, yanağında tek bir gözyaşı izi. Ama ağlamamıştı. O gözyaşı mutluluktan düşmüştü. O günden sonra köydekiler her akşam gökyüzüne baktıklarında birbirlerine “İyi ki buradasın” demeyi unutmadılar. Çünkü gökyüzü artık unutkan değildi. Gökyüzünün en güzel mendili Lirra’ydı ve o mendil hiç düşmedi.

Rüzgârın Çaldığı Şarkı Ve Küçük Kapı Hikayesi, yazımızın içeriğinde hazırladığımız, rüzgarın çaldığı şarkı ve küçük kapı hikayesi yer almaktadır. Sizde hikayeler oku sayfamızdan rüzgarın çaldığı şarkı ve küçük kapı hikayesini okuyabilir ve arkadaşlarınızlada paylaşabilirsiniz.

Soru vede şikayetleriniz için bize destek@hikayeleroku.com.tr mailinden yazabilirsiniz. Her türlü sorunlarınız için yardımcı olmaya çalışmaktayız.

Dikkatinizi çekebilecek diğer hikaye bağlantımız; Rüzgârın Çaldığı Şarkı Ve Küçük Kapı Hikayesi