Hikaye Oku 5 Şubat 2026

Gökyüzünün Unuttuğu Bahçe Hikayesi

Gökyüzünün Unuttuğu Bahçe Hikayesi ile alakalı yazımızın içeriğinde, derlemiş olduğumuz gökyüzünün unuttuğu bahçe hikayesi bulabilir, paylaşabilirsiniz.

Gökyüzünün Unuttuğu Bahçe Hikayesi Oku

Çok eski bir zamanda, haritalarda görünmeyen bir vadide, bulutların yere değdiği bir yer vardı. İnsanlar oraya hiç ayak basmamıştı çünkü vadiye giden yollar her sabah başka şekle girer, akşam olduğunda tamamen kaybolurdu. Vadinin tam ortasında ise bir bahçe duruyordu. Ama bu sıradan bir bahçe değildi. Çiçekleri kokladığında insanın çocukluğundan unuttuğu bir şarkıyı hatırlatan, ağaçları rüzgâr estiğinde cam gibi şıngırdayan, meyveleri ısırıldığında ise geleceğe dair küçük bir rüya fısıldayan tuhaf bir bahçeydi.

Bahçenin tek sakini Lirra’ydı.

Lirra ne bir insan ne de bir hayvandı. Kanatları yoktu ama uçabiliyordu. Ayakları yere değdiğinde iz bırakmıyordu. Saçları geceye benzer koyu maviydi ve bazen yıldızlar saçlarının arasında unutulup kalır, sabah olunca yere düşüp minik ışık lekeleri olurdu. Lirra’nın en büyük sırrı ise şuydu: o, kendi gölgesini kaybetmişti.

Yıllar önce, çok parlak bir öğlen vakti gölgesi birdenbire yerden kalkıp yürümeye başlamış, “Ben artık seninle durmak istemiyorum,” demiş ve vadiden çıkıp gitmişti. O günden beri Lirra’nın ayaklarının altında sadece hafif bir ışık dansı vardı, gerçek bir gölge yoktu. Bu durum onu çok üzüyordu çünkü herkesin bir gölgesi olduğunu, gölgenin insanın en sadık arkadaşı olduğunu düşünüyordu. Bir gün bahçenin en kuytu köşesindeki mor yapraklı bir ağacın altında otururken, uzaktan garip bir ses duydu.

Tıkırtı… tıkırtı… şıpır şıpır…

Ses yaklaştıkça Lirra’nın kalbi hızlandı. Karşısına çıkan şey, kendi gölgesiydi. Ama değişmişti. Artık koyu siyah değildi; içinden binlerce renk geçiyor, bazen altın gibi parlıyor, bazen denizin dibindeki yosun yeşiline dönüyordu. Gölge durdu, Lirra’ya baktı ve konuşmaya başladı. Sesi rüzgârın dallar arasında dolaşması gibi hafifti. “Ben senden ayrıldım çünkü çok uzun zamandır aynı yerde duruyordun,” dedi gölge. “Sen bahçeyi korurken ben hep aynı şekli çizmek zorunda kaldım. Ama dışarıda o kadar çok hikâye, o kadar çok ışık ve karanlık var ki… onları da taşımak istedim.”

Ses Yaklaştıkça Lirranın Kalbi Hızlandı

Lirra’nın gözleri doldu. “Peki neden geri geldin?” diye sordu. Gölge yavaşça yaklaştı, Lirra’nın ayaklarının dibine kıvrıldı. “Çünkü bütün o renkleri, bütün o hikâyeleri topladım ve fark ettim ki… en güzel hikâye hâlâ sensin. Sen olmadan hiçbir renk tam olmuyor. Ben sensiz sadece bir yansıma, sen bensiz ise yarım bir şarkısın.” O an Lirra eğildi ve gölgesine sarıldı. İlk defa gölgesi de ona sarıldı. Bahçedeki bütün çiçekler aynı anda açtı, ağaçlar şıngırdadı, meyveler hafifçe titreyerek içlerindeki rüyaları fısıldadı. Gökyüzünden tek bir bulut aşağı süzüldü ve vadinin üzerine yumuşak bir battaniye gibi serildi.

Gökyüzünün Unuttuğu Bahçe Hikaye Oku

O günden sonra Lirra ile gölgesi bir daha hiç ayrılmadı. Ama artık gölge sadece Lirra’nın değil, bahçeye gelen her misafirin yanına da oturuyordu. Çünkü öğrenmişti ki en güzel gölgeler, tek bir kişiye değil, bütün kalplere dokunabilen gölgelerdir. Ve bazen, çok dikkatli bakanlar, vadinin üstündeki bulutların arasında minik bir mavi saç teli görür gibi olur. Belki de Lirra hâlâ oradadır.

Gökyüzünün Unuttuğu Bahçe Hikayesi, yazımızın içeriğinde hazırladığımız, gökyüzünün unuttuğu bahçe hikayesi yer almaktadır. Sizde hikayeler oku sayfamızdan gökyüzünün unuttuğu bahçe hikayesini okuyabilir ve arkadaşlarınızlada paylaşabilirsiniz.

Soru vede şikayetleriniz için bize destek@hikayeleroku.com.tr mailinden yazabilirsiniz. Her türlü sorunlarınız için yardımcı olmaya çalışmaktayız.

Dikkatinizi çekebilecek diğer hikaye bağlantımız; Denizin Altındaki Sessiz Şarkıcı Hikayesi