Hatırlanan Renklerle Dolu Vadi Hikayesi ile alakalı yazımızın içeriğinde, derlemiş olduğumuz hatırlanan renklerle dolu vadi hikayesi bulabilir, paylaşabilirsiniz.
Hatırlanan Renklerle Dolu Vadi Hikayesi Oku
Hatırlanan Renklerle Dolu Vadi Hikayesi
Uzak bir vadide, sabahın ilk ışıkları henüz dallara değmemişken, yaşayan tek şey gökyüzünün en sessiz köşesinde asılı duran kocaman, soluk bir bulut vardı. Adı yoktu bu bulutun, çünkü kimse ona isim vermeye cesaret edememişti; o kadar ağır, o kadar dolu görünüyordu ki, sanki bin yıllık yağmuru içinde tutuyor, ama dökmeye kıyamadığı için kendi ağırlığı altında usulca inliyordu.
Hatırlanan Renklerle Dolu Vadi Hikayesi
Uzak bir vadide, sabahın ilk ışıkları henüz dallara değmemişken, yaşayan tek şey gökyüzünün en sessiz köşesinde asılı duran kocaman, soluk bir bulut vardı. Adı yoktu bu bulutun, çünkü kimse ona isim vermeye cesaret edememişti; o kadar ağır, o kadar dolu görünüyordu ki, sanki bin yıllık yağmuru içinde tutuyor, ama dökmeye kıyamadığı için kendi ağırlığı altında usulca inliyordu. Vadinin dibinde ise minicik bir ev dururdu; çatısı yosun tutmuş, bacasından her sabah aynı saatte, tıpkı bir kuşun ötüşü gibi incecik bir duman yükselirdi.
Evde yaşayan kızın adı Liraydı. Lira’nın saçları geceye benzerdi ama içinde, ayın henüz doğmamış hali saklıymış gibi hafif gümüş iplikler taşırdı. On iki yaşındaydı ve dünyanın en tuhaf alışkanlığına sahipti: her sabah uyandığında, yatağının başucunda duran eski bakır saatin tik taklarını dinler, sonra gözlerini kapayıp “Bugün neyi bekliyorum?” diye sorardı kendine. Cevap hep aynıydı: hiçbir şeyi. Ama yine de beklerdi.
Bir sabah, her zamanki gibi sorusunu sorduktan sonra pencereyi açtı ve gördü ki, o kocaman bulut vadinin tam üstüne inmiş, evin çatısına neredeyse değecek kadar alçalmıştı. Bulutun alt yüzeyi ıslak ve kadifemsiydi; dokunsan eline yapışacakmış gibi duruyordu. Lira korkmadı. Tam tersine, içinde uzun zamandır hissetmediği bir merak kıpırdandı. Çıplak ayaklarıyla çimenlere bastı, başını kaldırıp buluta fısıldadı: “İçinde ne taşıyorsun da bu kadar ağırlaştın?”
Bulut cevap vermedi ama yavaşça, sanki utana sıkıla, bir damla bıraktı. Damla Lira’nın avucuna düştü. Soğuk değildi, sıcak da değildi; sadece… tanıdıktı. Damlanın içinde, küçücük, parlak bir görüntü belirdi: yıllar önce, Lira daha bebekken annesinin kucağında uyurken söylediği bir ninni. Sözler silikleşmişti ama melodi hâlâ capcanlıydı, damlanın içinde dönüp duruyordu. Lira’nın gözleri doldu. O ninninin bittiğini sanmıştı çünkü annesi artık yanında değildi. Ama bulut saklamıştı onu. Saklamıştı çünkü Lira büyüyünce unutmasın diye.
Damlanın İçinde Küçücük Parlak Bir Görüntü Belirdi
O gün Lira başka bir şey yaptı. Evden annesinin eski, nakışlı mendilini aldı, bulutun altına gitti ve mendili gerdi. “Bırak artık kendini,” dedi usulca. “Ağır geliyorsun kendine.” Bulut titredi. Önce tek damla, sonra ikisi, sonra sessiz bir şırıltıyla yüzlerce damla yağmaya başladı. Ama bunlar sıradan yağmur damlaları değildi. Her damlada bir anı saklıydı: Lira’nın ilk adım attığı gün, babasının ona tahtadan küçük bir kuş yaptığı akşam, annesiyle birlikte kır çiçeklerinden taç ördükleri öğleden sonra, hatta Lira’nın unuttuğu o minicik kahkahalar… Hepsi yere düşerken parlıyor, toprağa değdiği anda usulca çiçek açıyordu. Vadinin her yanı, bir anda, hatırlanan renklerle doldu. Kırmızı unutmabeni, mor sevgi çiçeği, sarı özlem papatyası, mavi güven sümbülü…
Hatırlanan Renklerle Dolu Vadi Hikaye Oku
Yağmur durduğunda bulut küçülmüş, hafiflemıştı. Artık gökyüzünde süzülebilecek kadar hafifti. Lira başını kaldırıp ona baktı. “Teşekkür ederim,” dedi. “Beni bekletmeyi bıraktığın için.” Bulut son bir kez şekil değiştirdi; sanki kocaman, yumuşak bir el sallıyormuş gibi kıvrıldı ve sonra yavaşça yükseldi, maviliğin içine karıştı. O günden sonra Lira her sabah aynı soruyu sormaya devam etti: “Bugün neyi bekliyorum?” Ama artık cevap değişmişti. “Belki hiçbir şeyi,” diye fısıldardı kendi kendine, “ama her şeyi hatırlıyorum.” Ve vadi, o günden beri, her bahar biraz daha fazla çiçek açar oldu. Çünkü bazen en güzel yağmurlar, gökyüzünün ağlamadığı, sadece hatırladığını döktüğü zamanlarda yağar.
Hatırlanan Renklerle Dolu Vadi Hikayesi, yazımızın içeriğinde hazırladığımız, hatırlanan renklerle dolu vadi hikayesi yer almaktadır. Sizde hikayeler oku sayfamızdan hatırlanan renklerle dolu vadi hikayesini okuyabilir ve arkadaşlarınızlada paylaşabilirsiniz.
Soru vede şikayetleriniz için bize destek@hikayeleroku.com.tr mailinden yazabilirsiniz. Her türlü sorunlarınız için yardımcı olmaya çalışmaktayız.
Dikkatinizi çekebilecek diğer hikaye bağlantımız; Işığın İçine Saklanmış Çocuk Hikayesi