Göğün Altındaki Gizli Kapı Hikayesi ile alakalı yazımızın içeriğinde, derlemiş olduğumuz göğün altındaki gizli kapı hikayesi bulabilir, paylaşabilirsiniz.
Göğün Altındaki Gizli Kapı Hikayesi Oku
Derin bir ormanın en kuytu köşesinde, köklerin birbirine sarılıp gökyüzünü örtmeye çalıştığı, ama yine de birkaç ışık huzmesinin sızmayı başardığı bir yerde, eski bir taş ev dururdu.
Göğün Altındaki Gizli Kapı Hikayesi
Derin bir ormanın en kuytu köşesinde, köklerin birbirine sarılıp gökyüzünü örtmeye çalıştığı, ama yine de birkaç ışık huzmesinin sızmayı başardığı bir yerde, eski bir taş ev dururdu. Evin duvarları yosunla kaplıydı, ama yosunlar sıradan yosunlar değildi; geceleri hafifçe parlar, sanki içlerinde minik ateş böcekleri uyuyormuş gibi titreşirdi. Evde yaşayan çocuk, adını rüzgâr koymuştu çünkü kimse ona isim vermemişti; rüzgâr estiğinde saçları dalgalanır, gözleri daha da yeşil olurdu. Ona “Rüzgâr” diyorlardı, ama o kendini “Kapı Bekçisi” olarak görüyordu, çünkü evin bodrumunda, kimsenin bilmediği bir kapı vardı.
Kapı tahtadan yapılmıştı, ama tahtası çok eskiydi; dokunduğunda eline toz değil, anılar bulaşıyordu. Kapının üstünde hiçbir kilit yoktu, sadece bir delik vardı, delik tam bir çocuğun parmağının sığacağı büyüklükteydi. Rüzgâr her akşam o deliğe parmağını sokar, beklerdi. Beklediği şey gelmezdi ama her seferinde kapı hafifçe ısınır, içinden hafif bir melodi sızardı – bir ninni gibi, ama sözleri olmayan, sadece hissettiren bir melodi. Bir kış gecesi, kar o kadar yoğun yağıyordu ki orman beyaz bir sessizliğe gömülmüştü. Rüzgâr yine parmağını deliğe soktu, ama bu sefer farklıydı: kapı titredi, sonra yavaşça açıldı. Arkasında merdivenler iniyordu, ama merdivenler aşağı değil, yukarı doğru gidiyordu – gökyüzüne doğru, bulutların içinden geçerek. Rüzgâr tereddüt etmedi; eline eski bir fener aldı (fenerin ışığı sarı değil, gümüş rengindeydi), ve merdivenlerden çıkmaya başladı.
Merdivenler bittiğinde kendini bulutların üstünde buldu, ama bulutlar katıydı, ayaklarının altında pamuk gibi yumuşak ama yere basıyordu. Etrafında uçan minik ışıklar vardı; bazıları kelebek gibi kanat çırpıyor, bazıları yıldız tozu saçıyordu. Ortada kocaman bir ağaç duruyordu; ağacın gövdesi camdan, dalları ise hatıralardan örülmüştü. Her dalda bir anı asılıydı: birinin ilk gülüşü, bir başkasının gözyaşı, bir çocuğun uçmayı öğrendiği rüya… Ağacın altında oturan yaşlı bir kadın vardı. Saçları bulut kadar beyazdı, gözleri ise gece kadar derin. “Hoş geldin,” dedi kadın, sesi rüzgâr gibi hafif. “Ben Göğün Kapıcısı’yım. Senin kapın benim kapımın aynısı. Yıllardır seni bekliyordum, çünkü bazı kapılar ancak bir çocuk parmağıyla açılır.”
Günler Geçti Tohum Filizlendi Filiz Büyüdü Dallandı
Göğün Altındaki Gizli Kapı Hikaye Oku
Rüzgâr sordu: “Neden açıldı şimdi?” Kadın gülümsedi. “Çünkü sen artık korkmuyorsun. Korku kapıyı buz gibi yapar, ama merak ısıtır. Sen merak ettin, parmağın ısındı, kapı açıldı.” Kadın elini uzattı, avucunda minik bir tohum vardı. “Bunu al,” dedi. “Eve götür, toprağa ek. O tohum büyüdüğünde, senin evinin bodrumundan değil, bahçenden yeni bir kapı çıkacak. O kapıdan her geçtiğinde, başka birinin hatırasını taşıyacaksın. Ve onlar da senin hatıranı taşıyacak. Böylece hiçbir anı kaybolmayacak.” Rüzgâr tohumu aldı, teşekkür etti. Geri dönerken merdivenler kısalmıştı, bulutlar incelmişti. Eve vardığında kar hâlâ yağıyordu, ama bu sefer kar taneleri gülümsüyormuş gibiydi. Tohumu bahçeye ekti, üstünü yapraklarla örttü.
Günler geçti, tohum filizlendi, filiz büyüdü, dallandı. Bir bahar sabahı, dalların arasından yeni bir kapı çıktı – bu sefer tahtadan değil, çiçeklerden yapılmıştı. Rüzgâr parmağını deliğe soktu, kapı açıldı. İçeriden tanıdık bir melodi geldi: sözleri olmayan, ama her şeyi anlatan bir melodi. Artık Rüzgâr her istediğinde o kapıdan geçiyor, hatıraları topluyor, dağıtıyor. Bazen bir çocuğun unuttuğu gülüşü geri getiriyor, bazen bir annenin özlemini taşıyor. Ve orman artık daha canlı, çünkü kapılar açık kaldıkça, gökyüzü yere daha yakın geliyor. Bazen geceleri, eğer çok dikkatli dinlersen, evin bodrumundan hafif bir melodi yükselir. O melodi sana “gel” der. Belki bir gün sen de parmağını uzatırsın. O zaman kapı açılır, ve sen de hatıraların bekçisi olursun.
Göğün Altındaki Gizli Kapı Hikayesi, yazımızın içeriğinde hazırladığımız, göğün altındaki gizli kapı hikayesi yer almaktadır. Sizde hikayeler oku sayfamızdan göğün altındaki gizli kapı hikayesini okuyabilir ve arkadaşlarınızlada paylaşabilirsiniz.
Soru vede şikayetleriniz için bize destek@hikayeleroku.com.tr mailinden yazabilirsiniz. Her türlü sorunlarınız için yardımcı olmaya çalışmaktayız.
Dikkatinizi çekebilecek diğer hikaye bağlantımız; Bulutların Üstünde Sallanan Çocuk Hikayesi