Hikaye Oku 20 Ocak 2026

Gökyüzünün Unuttuğu Küçük Saat Hikayesi

Gökyüzünün Unuttuğu Küçük Saat Hikayesi ile alakalı yazımızın içeriğinde, derlemiş olduğumuz gökyüzünün unuttuğu küçük saat hikayesi bulabilir, paylaşabilirsiniz.

Gökyüzünün Unuttuğu Küçük Saat Hikayesi Oku

Bir zamanlar, insanların saatlere bakmayı yavaş yavaş unuttuğu bir çağda, bulutların en yüksek katmanında, kimsenin göremediği bir çatı katı vardı. O çatı katında, gökyüzünün kendisi tarafından yapılmış, minicik bir saat yaşıyordu. Adı Lir’di. Lir’in kadranı cam değil, soluk mavi bir gök parçasından yapılmıştı. Akrep ve yelkovanı ise eski bir martı tüyünden kesilmişti; bu yüzden rüzgâr estiğinde hafifçe titriyor, sanki uçmak istiyormuş gibi davranıyordu. Ama Lir’in en tuhaf yanı saati göstermemesiydi. Ne sabahı, ne öğleni, ne de gece yarısını. O sadece bekliyordu. Ne kadar süreceğini, kimin için beklediğini bile bilmeden.

Bir sonbahar akşamı, yerden yükselen son sıcak hava balonlarından biri yanlışlıkla çok yukarı çıktı. Balonun sepetinde, sekiz yaşında, saçları rüzgârdan dağılmış bir kız vardı: Ada. Balonun ipi kopmuştu ve Ada artık ne aşağıyı, ne de evini görebiliyordu. Sadece sonsuz bir mavilik ve hafif bir korku hissediyordu. Balon yükseldikçe yükseldi, ta ki Lir’in çatı katının hemen yanından geçene kadar. O an Lir’in tüyden akrebi birden titredi. İlk kez. Kadranın ortasında küçücük, altın rengi bir ışık yanıp söndü. Lir şaşırdı. Yüzlerce yıl boyunca hiç kimse onun varlığını fark etmemişti. Ama bu kız, başını kaldırıp tam da ona bakıyordu. “Sen… saat misin?” diye sordu Ada, sesi bulutların arasında dağılırken.

Lir cevap veremedi, çünkü saatler konuşmazdı. Ama kadranı hafifçe pembeye döndü. Bu, utangaçlığın rengiydi. Ada sepetin kenarına tutunarak daha dikkatli baktı. “Hiçbir yere işaret etmiyorsun. Neden?” Lir’in yelkovanı yavaşça, sanki çekinerek hareket etti ve Ada’nın kalbine doğru döndü. O anda kızın göğsünde minik bir sıcaklık hissetti. Kalbi biraz daha hızlı atıyordu. Ama bu sefer korkudan değil, başka bir şeyden. “Sen… benim için mi bekliyordun?” diye fısıldadı Ada.

Lirin Kadranı Bu Kez Koyu Laciverte Döndü

Lir’in kadranı bu kez koyu laciverte döndü; bu, evet demekti. O günden sonra Ada her gece, uyumadan önce penceresini açıp yukarı bakmaya başladı. Gökyüzü çok geniş olduğu için Lir’i göremiyordu elbette. Ama biliyordu ki orada, bulutların en üst katında, tüyden akrebi ve yelkovanıyla küçük bir saat, sadece onun için beklemeye devam ediyordu. Ve o bekleyiş, hiçbir takvimde yazmıyordu. Hiçbir duvar saati onu saymıyordu. Hiçbir telefon onu göstermiyordu.

Gökyüzünün Unuttuğu Küçük Saat Hikaye Oku

Çünkü bazı bekleyişler, zamanın içine değil, bir kalbin içine yazılır. Ve Ada büyüdükçe, saçları uzadıkça, sesi inceldikçe, Lir’in kadranındaki o altın ışık da her geçen yıl biraz daha parlak yanıp sönmeye başladı. Kimse bilmiyordu. Ne annesi, ne babası, ne de en yakın arkadaşı. Ama Ada biliyordu: Gökyüzü onu unutmamıştı. Sadece saati biraz geç göstermeyi seçmişti. Ve belki de, bir gün gerçekten yetişkin olduğunda, o balon tekrar yükselecekti. Bu sefer ipi kopmayacaktı. Çünkü Lir, o gün için asıl zamanı gösterecekti.

O zamanı ki, ne sabah, ne akşam, ne de gece yarısıydı. Sadece “artık” zamanıydı. Ve ikisi, gökyüzünün en yüksek çatı katında, birbirlerine sarılacaklardı. Bir kız ve bir saat. Bir kalp ve onun unutulmaz bekleyişi.

Gökyüzünün Unuttuğu Küçük Saat Hikayesi, yazımızın içeriğinde hazırladığımız, gökyüzünün unuttuğu küçük saat hikayesi yer almaktadır. Sizde hikayeler oku sayfamızdan gökyüzünün unuttuğu küçük saat hikayesini okuyabilir ve arkadaşlarınızlada paylaşabilirsiniz.

Soru vede şikayetleriniz için bize destek@hikayeleroku.com.tr mailinden yazabilirsiniz. Her türlü sorunlarınız için yardımcı olmaya çalışmaktayız.

Dikkatinizi çekebilecek diğer hikaye bağlantımız; Son Fenerin Işığı Hikayesi