Lavanta Yapraklarının Fısıldadığı Gece Hikayesi ile alakalı yazımızın içeriğinde, derlemiş olduğumuz lavanta yapraklarının fısıldadığı gece hikayesi bulabilir, paylaşabilirsiniz.
Lavanta Yapraklarının Fısıldadığı Gece Hikayesi Oku
Çok eski bir çağda, dağların ardına saklanmış minik bir vadide, lavanta kokusunun hiç bitmediği bir gece yaşarmış. O vadide tek bir ağaç yükselirmiş: dalları gökyüzüne uzanan, yaprakları ise her daim soluk lavanta morunda kalan eski bir akasya.
Lavanta Yapraklarının Fısıldadığı Gece Hikayesi
Çok eski bir çağda, dağların ardına saklanmış minik bir vadide, lavanta kokusunun hiç bitmediği bir gece yaşarmış. O vadide tek bir ağaç yükselirmiş: dalları gökyüzüne uzanan, yaprakları ise her daim soluk lavanta morunda kalan eski bir akasya. Adı yokmuş onun, ama rüzgâr ona “Fısıldayan” dermiş. Çünkü her gece, yapraklarının arasından öyle tatlı, öyle hüzünlü bir melodi geçermiş ki, duyanın içi bir anda çocukluğuna döner, unuttuğu kokuları, dokunduğu elleri yeniden hissedermiş.
Bir gece, vadinin girişindeki sis ince bir perde gibi aralandı ve küçük bir kız içeri süzüldü. Adı Sena’ydı. Ayakları yalın, saçları rüzgârın dağıttığı gibi dalgalı, gözlerinde ise sanki iki damla yıldız ışığı saklıydı. Sena’nın elinde hiçbir şey yoktu; sadece kalbi, annesinin anlattığı eski bir masalı taşıyordu. “Orada bir ağaç varmış,” demişti annesi bir keresinde, uykuya dalarken, “yaprakları lavanta gibi kokar ve gece olunca fısıldar. Kim dinlerse, en çok özlediği şeyi geri alırmış.”
Sena ağacın altına oturdu. Sırtını gövdeye yasladı, gözlerini kapattı ve bekledi. Rüzgâr önce usulca esti, dalları okşadı, sonra yaprakları titreterek o şarkıyı bıraktı ortaya. Şarkı sözlerden değil, duygulardan örülmüştü: önce bir annenin ninni gibi yumuşak sesi, sonra babasının omzunda uyuyakaldığı akşamların sıcaklığı, en sonunda da ilk kez yalnız hissettiği o uzak yaz gecesinin hafif sızısı.
Yapraklar Eğildi Sanki Onu Kucaklamak İster Gibi
Lavanta Yapraklarının Fısıldadığı Gece Hikaye Oku
Sena dinlerken gözyaşları yanaklarından süzüldü ama ağlamıyordu aslında; sadece özlediği şeyler kalbine geri dönüyordu. Yapraklar eğildi, sanki onu kucaklamak ister gibi. Bir tanesi usulca saçlarına değdi ve Sena o anda anladı: şarkı sadece anlatmıyordu, hatırlatıyordu. Unutulmuş bir gülüşü, kaybolmuş bir sarılmayı, yarım kalmış bir cümleyi. Sabah olduğunda Sena hâlâ oradaydı. Gözleri daha parlak, kalbi daha hafifti. Elini yapraklara uzattı ve fısıldadı: “Teşekkür ederim. Ben de seni başkalarına anlatacağım.”
O günden sonra Sena her gece vadide uyur oldu. Rüzgâr şarkıyı ona verir, o da şarkıyı başka çocuklara taşırdı. Kimisi kulak verirdi, kimisi gülümser geçerdi. Ama dinleyenlerin hepsinde aynı şey olurdu: lavanta kokusu bir anda içlerine dolar, yıllar önce unuttukları bir parça geri gelirmiş gibi olurdu. Ve akasya, hâlâ fısıldamaya devam ederdi. Çünkü bazı geceler, bazı şarkılar saklanmaz; sadece usulca paylaşılırsa sonsuza dek yaşarmış.
Bulutların Altında Uyuyan Bahçe Hikayesi, yazımızın içeriğinde hazırladığımız, bulutların altında uyuyan bahçe hikayesi yer almaktadır. Sizde hikayeler oku sayfamızdan bulutların altında uyuyan bahçe hikayesini okuyabilir ve arkadaşlarınızlada paylaşabilirsiniz.
Soru vede şikayetleriniz için bize destek@hikayeleroku.com.tr mailinden yazabilirsiniz. Her türlü sorunlarınız için yardımcı olmaya çalışmaktayız.
Dikkatinizi çekebilecek diğer hikaye bağlantımız; Kayıp Saatlerin Camdan Çocukları Hikayesi