Gökyüzünün En Sessiz Bahçesi Hikayesi ile alakalı yazımızın içeriğinde, derlemiş olduğumuz gökyüzünün en sessiz bahçesi hikayesi bulabilir, paylaşabilirsiniz.
Gökyüzünün En Sessiz Bahçesi Hikayesi Oku
Çok uzaklarda, haritalarda bile gösterilmeyen bir yükseklikte, bulutların birbirine en çok sarıldığı noktada yaşayan küçük bir kız vardı; adı Lirendi’ydi. Lirendi’nin evi aslında ev değildi; kocaman, yumuşacık bir pamuk bulutunun içine oyulmuş, kenarları gökkuşağı iplikleriyle örülmüş bir yuvaydı.
Gökyüzünün En Sessiz Bahçesi Hikayesi
Çok uzaklarda, haritalarda bile gösterilmeyen bir yükseklikte, bulutların birbirine en çok sarıldığı noktada yaşayan küçük bir kız vardı; adı Lirendi’ydi. Lirendi’nin evi aslında ev değildi; kocaman, yumuşacık bir pamuk bulutunun içine oyulmuş, kenarları gökkuşağı iplikleriyle örülmüş bir yuvaydı. Her sabah uyandığında penceresinden baktığında, aşağıda dünya dönüyor olurdu ama o dönmezdi; çünkü onun dünyası zaten hep aynı yerde, sakin sakin beklerdi. Bir gün Lirendi uyanınca fark etti ki bahçesindeki çiçekler konuşmayı bırakmıştı. Normalde her çiçek, rüzgâr estiğinde kendi şarkısını mırıldanırdı: mor sümbüller ninni söyler, sarı papatyalar kahkaha atar, kırmızı gelincikler ise bazen çok heyecanlanıp hızlı hızlı hikâye anlatırdı. Ama o sabah hepsi suskundu. Petallerini hafifçe titretiyor, sanki bir şey söylemek istiyor ama kelimeler boğazlarında düğümleniyormuş gibi duruyorlardı.
Lirendi endişeyle en yaşlı çiçeğe, ortasında minik bir yıldız gibi parlayan beyaz lotus’a yaklaştı. “Neden susuyorsunuz?” diye sordu yumuşacık bir sesle. Lotus başını hafifçe eğdi ve yapraklarının arasından ince, neredeyse duyulmayacak bir fısıltı çıktı: “Gökyüzü unuttu bizi. Şarkımızı taşıyacak rüzgâr gelmiyor artık. O rüzgâr ki, sen doğduğundan beri her sabah bahçemize uğrardı. Şimdi çok uzaklara gitti ve geri dönmüyor.” Lirendi’nin kalbi sıkıştı. O rüzgârı çok iyi tanırdı; adı Esinti’ydi ve ona hep “küçük gök kızı” derdi. Esinti bazen saçlarını okşar, bazen bulut evinin etrafında dönerek dans eder, bazen de Lirendi uyurken üstüne hafif bir battaniye gibi örtünürdü. Şimdi onsuz bahçe sessizdi, çiçekler solgunlaşıyordu ve Lirendi’nin gözleri dolmuştu.
Sonunda Buz Rüzgârlarının Ülkesine Ulaştı
Hiç düşünmeden karar verdi. “Ben bulacağım onu,” dedi kendi kendine. “Gökyüzünün en sessiz bahçesini yeniden şarkı söyletmek için Esinti’yi geri getireceğim.” Hemen bulut evinin en kuytu köşesindeki sandığı açtı. İçinden annesinden kalan tek eşyayı çıkardı: gök mavisi, yıldız tozuyla işlenmiş minicik bir pelerin. Pelerini omuzlarına aldı, pelerinin kenarları hafifçe parladı ve ayakları yerden kesildi. Artık yürümesine gerek yoktu; gökyüzü onu taşıyordu. İlk önce en yakın komşu bulutlara gitti. Orada yaşayan yaşlı bir baykuş bulut, gözlerini kısarak “Esinti mi? O son zamanlarda Kuzeydeki Buz Rüzgârlarının olduğu yere doğru uçtu. Orası çok soğuk, küçük kız, dikkat et,” dedi. Lirendi teşekkür edip yola devam etti. Yol uzun sürdü; bazen fırtına bulutlarının arasından geçti, şimşekler ona kızgın kızgın bakıyordu ama Lirendi korkmadı. Çünkü pelerinin içinde minik bir sıcaklık vardı; annesinin ona bıraktığı sevginin sıcaklığı.
Sonunda Buz Rüzgârlarının ülkesine ulaştı. Orası bembeyazdı; her yer kristalden yapılmış gibi parlıyordu. Esinti’yi uzaktan gördü: kocaman, gümüşi bir rüzgâr olarak dönüp duruyordu ama çok yorgun görünüyordu, kanatları titriyordu. Lirendi yanına yaklaştığında Esinti onu tanıdı ve yavaşça durdu. “Neden gittin?” diye sordu Lirendi, sesi titreyerek. Esinti iç çekti, sesi buz gibi soğuk ama aynı zamanda çok tanıdıktı. “Bahçedeki çiçekler hep aynı şarkıları söylüyordu. Ben de onları dinlemekten yoruldum. Yeni bir şarkı duymak istedim ama bulamadım. O yüzden buraya, sessizliğe geldim.” Lirendi bir an durdu, sonra gülümsedi. “O zaman birlikte yeni bir şarkı yapalım,” dedi. “Sen üfle, ben söyleyeyim. Ama bu sefer çiçekler değil, sen ve ben söyleyeceğiz.” Esinti şaşırdı. Hiçbir zaman kendisi şarkı söylememişti; hep başkalarının şarkılarını taşırdı. Ama Lirendi’nin gözlerindeki kararlılığı görünce razı oldu.
Lirendi pelerininin ucunu tuttu, Esinti de etrafında yavaşça dönmeye başladı. Birlikte ilk notayı çıkardılar: Lirendi’nin sesi yumuşacık, Esinti’ninki ise hafif hafif uğuldayan bir melodiydi. Sonra ikinci nota geldi, üçüncü… Şarkı büyüdükçe buzlar erimeye başladı, kristaller renklenmeye başladı. Gökyüzü bile dinliyordu. Şarkı bittiğinde Esinti’nin gözleri parlıyordu. “Bunu daha önce hiç hissetmemiştim,” dedi. “Kendi şarkımı söylemek… Ne kadar güzelmiş.” Lirendi güldü. “Şimdi bahçeye dönelim. Çiçekler bizi bekliyor. Ama bu sefer sen de onlara eşlik edeceksin, sadece taşımayacaksın.”
Gökyüzünün En Sessiz Bahçesi Aslında En Gürültülü Bahçe Oldu
Gökyüzünün En Sessiz Bahçesi Hikaye Oku
Birlikte geri döndüler. Bahçeye vardıklarında çiçekler hâlâ suskundu ama Esinti ilk defa kendi şarkısını üfledi. Lirendi de ona eşlik etti. O anda tüm çiçekler birden canlandı; mor sümbüller yeni bir ninni besteledi, sarı papatyalar kahkahalarını gökyüzüne saçtı, kırmızı gelincikler heyecanla hikâyeler anlattı. Ama en güzeli, hepsinin arasında artık Esinti’nin kendi melodisi de vardı: hafif, neşeli, biraz hüzünlü ama umut dolu.
O günden sonra Gökyüzünün En Sessiz Bahçesi, aslında en gürültülü bahçe oldu. Çünkü sessizlik gitmiş, yerine herkesin kendi şarkısını söyleyebildiği bir müzik gelmişti. Lirendi her sabah uyanıp penceresinden baktığında, aşağıda dünya hâlâ dönüyordu ama onun dünyası artık daha renkli, daha şarkılıydı. Ve bazen, çok dikkatli dinlersen, senin pencerenin önünden geçen hafif rüzgârın içinde minik bir kızın sesini duyabilirsin… Sana fısıldıyor: “Kendi şarkını söylemekten korkma, çünkü gökyüzü hep dinler.”
Gökyüzünün En Sessiz Bahçesi Hikayesi, yazımızın içeriğinde hazırladığımız, gökyüzünün en sessiz bahçesi hikayesi yer almaktadır. Sizde hikayeler oku sayfamızdan gökyüzünün en sessiz bahçesi hikayesini okuyabilir ve arkadaşlarınızlada paylaşabilirsiniz.
Soru vede şikayetleriniz için bize destek@hikayeleroku.com.tr mailinden yazabilirsiniz. Her türlü sorunlarınız için yardımcı olmaya çalışmaktayız.
Dikkatinizi çekebilecek diğer hikaye bağlantımız; Fısıldayan Yıldız Tozunun Koruduğu Kapı Hikayesi