Bulutların Altında Uyuyan Bahçe Hikayesi

Bulutların Altında Uyuyan Bahçe Hikayesi ile alakalı yazımızın içeriğinde, derlemiş olduğumuz bulutların altında uyuyan bahçe hikayesi bulabilir, paylaşabilirsiniz.

Bulutların Altında Uyuyan Bahçe Hikayesi Oku

Çok eski bir zamanda, haritaların bile cesaret edemediği bir vadinin en kuytu köşesinde, bulutların altında uyuyan bir bahçe vardı.

Çok eski bir zamanda, haritaların bile cesaret edemediği bir vadinin en kuytu köşesinde, bulutların altında uyuyan bir bahçe vardı. Bu bahçe ne kocaman bir orman gibi heybetliydi ne de minicik bir çiçek tarhı kadar narindi; tam bir çocuğun hayallerine sığacak kadar sıcaktı, ama aynı zamanda sonsuzluğa açılan bir kapı gibi derin. Bahçeye adım atan herkes, kendi yüreğinde yıllardır tozlanan bir rengi yeniden keşfediyordu: kimi umudun altın sarısını, kimi özlemin kadife morunu, kimi de hiç adını koymadığı bir maviyi.

Bahçenin tek daimi misafiri Lir’di. Saçları geceyi kıskandıracak kadar simsiyah, uçları ise sanki her gece ay ışığında yıkanmış gibi gümüş bir sisle çevriliydi. Gözleri ise bambaşka bir masaldı: biri yemyeşil ormanların derinliğini taşır, diğeri gün batımının en ateşli turuncusunu. Bu yüzden bazı sessiz gecelerde, küçük bir aynanın karşısında durup kendi yansımasına bakar ve fısıldardı: “Ben gerçekten kimim acaba?”

Bir sonbahar akşamı, bahçenin tam kalbinde yükselen yaşlı söğüt ağacı ansızın derin bir iç çekti. Öyle uzun, öyle hüzünlü bir iç çekişti ki, yerdeki kuru yapraklar yerlerinden kalkıp havada küçük bir dansa tutundu, sonra usulca yere kondu. Lir hemen koştu, fenerinin titrek turuncu ışığını söğüdün eğri gövdesine tuttu ve kollarını ağaca doladı. “Neyin var büyükbabam?” diye sordu, sesi yaprakların hışırtısından biraz daha yumuşak. Söğüt dallarını hafifçe salladı; yaprakları rüzgâr değil, sanki kendi kalbiyle konuşuyormuş gibi fısıldadı: “Lir… Gökyüzü beni unuttu artık. Yağmur benim adımı hatırlamıyor, rüzgâr başka vadilere şarkı söylüyor, yıldızlar gözlerini benden kaçırıyor. Korkuyorum ki bir sabah uyandığımda, dallarımda tek bir yaprak bile kalmayacak. Bahçe solup gidecek, ben de onunla birlikte.”

Lirin Göğsünde Bir Sızı Hissetti

Lir’in göğsünde bir sızı hissetti. Daha önce ağaçların da korkabileceğini bilmiyordu. İnsanların korktuğunu sanırdı sadece. “O halde,” dedi kararlı ama yumuşak bir sesle, “ben seni unutmayacağım. Gökyüzünü sana yeniden hatırlatacağım.” O geceden sonra Lir’in günleri değişti. Her sabah gün doğmadan uyanır, küçük elleriyle gökyüzünden parçalar toplarmış gibi olurdu. Sabahın ilk pembeliğini bir yaprağa sarar, öğlenin en parlak maviliğini minik bir şişeye doldurur, akşamüstünün kızıl ateşini avucunda taşırdı. Bunların hepsini usul usul söğüdün köklerine bırakır, toprağa karışsın diye dua ederdi.

Ama en güzel anlar geceleri yaşanırdı. Lir sırtını ağacın serin gövdesine yaslar, gözlerini kapatır ve en sevdiği şeyi yapardı: hayâl kurardı. Sesini hiç yükseltmez, sadece anlatırdı. “Bugün bulutlar kocaman bir ada gibiydi, tam ortasında salıncak kurulu bir ağaç vardı. Salıncakta oturan küçük bir kız vardı, saçları senin dalların gibi uzun ve dalgalı. Gökyüzü ona gülümsüyordu, çünkü o kız seni hiç unutmamıştı…” Söğüt dinlerken dalları hafifçe eğilir, sanki o hayâli gerçekten görüyormuş gibi olurdu. Bahçe de uyanırdı yavaş yavaş; mumlar yanar, renkler toprağa sızar, unutulmuşluk biraz daha azalırdı.

Fakat bir gece, tam Lir hikâyesinin ortasında, bahçenin uzak köşesinden bir gölge yaklaştı. Kendi gölgesinden daha koyu, daha ağır bir gölge. Söğüt titredi. Lir gözlerini açtı ve fısıldadı: “Kimsin sen?” Gölge durdu. Sonra yavaşça şekillendi: uzun boylu, soluk yüzlü bir çocuk. Gözlerinde yıldızların unuttuğu bir hüzün vardı. “Ben,” dedi gölge, “Gökyüzünün unuttuğu bir parçayım. Adım yok artık. Ama senin bahçeni duyunca geldim. Burası hâlâ hatırlıyor mu?” Lir gülümsedi. Elini uzattı. “Burası her şeyi hatırlıyor. Gel, birlikte hatırlatalım.”

Ve o gece bahçe, ikisinin hayâlleriyle yeniden nefes aldı. Bulutlar aşağı eğildi, sanki dinlemek ister gibi. Söğüdün dalları uzandı, yeni yapraklar filizlendi. Unutulmuşluk, yavaş yavaş bir şarkıya dönüştü.

Bulutların Altında Uyuyan Bahçe Hikayesi, yazımızın içeriğinde hazırladığımız, bulutların altında uyuyan bahçe hikayesi yer almaktadır. Sizde hikayeler oku sayfamızdan bulutların altında uyuyan bahçe hikayesini okuyabilir ve arkadaşlarınızlada paylaşabilirsiniz.

Soru vede şikayetleriniz için bize destek@hikayeleroku.com.tr mailinden yazabilirsiniz. Her türlü sorunlarınız için yardımcı olmaya çalışmaktayız.

Dikkatinizi çekebilecek diğer hikaye bağlantımız; Kayıp Saatlerin Camdan Çocukları Hikayesi